Δικό μου
Δικό σου
Δικό μας
Βαρέθηκα τις συλλογές
κάποτε συνέλλεγα εισητήρια
θέατρα, συναυλίες , τρένα, λεωφωρεία, πλοία, αεροπλάνα
είχα τον πόθο να σκεπάσω έναν τοίχο με αυτά τα αποκόμματα
αόρατων διαδρομών
τα ξεφορώθηκα μόλις μου γέμισαν το χώρο στην ψυχή
που φύλαγα για την ιδιοκτησία
Το μόνο που συλλέγω πια
σκουπίδια της θάλασσας
εκείνο που περισσότερο θαυμάζω είναι σχεδόν αθάνατο
ένα μικρό κομμάτι άσπρο πλαστικό
δεν έχω ιδέα που άνηκε προτού χωθεί στην άμμο
πότε θα διασπαστεί σε μύρια κομμάτια
ποιος άνθρωπος απόγονος δικός μου ή όσων γνώρισα
μια μέρα θα το καταπιεί στη μικροκλίμακα
Είναι κι άλλα
ένα κομμάτι σόλα παπουτσιού
μια χτένα
σίδερο που το χει φάει η θάλασσα
γυαλιά που χουνε πια θολώσει απ την αλμύρα
Δεν τα συλλέγω για να καθαρίσω τους ωκεανούς
δεν ξεγελιέμαι
κάτι τέτοιο μου φαίνεται αφελές, ακόμα κι άρρωστο
βαθιά μου μέσα
θέλω ο κόσμος να καταστραφεί
μπας και αλλάξει
γι αυτό θα έπρεπε στην παραλία να τα αφήνω
μα αντιφάσκω
Δεν είναι που εδράζει μέσα μου η ανάγκη
κάθε άλλο
είναι που δε μου φαίνεται σωστό κανείς να μην τα θέλει
και εν τέλει
δεν τα εξαφανίζω
απλώς τα διατηρώ
και τον σκοπό τους τελολογικά θα επιτελέσουν
θα καταστρέψουν μια μέρα εκ των έσω
τον κόσμο που αγαπάω να μισώ.
